Na haar herseninfarct kwam Stephanie terecht bij Adelante in Maastricht. "Ik wilde eigenlijk maar één ding: zo snel mogelijk weer verder met mijn leven," vertelt ze. "Achteraf gezien was ik toen nog helemaal niet bezig met accepteren wat er was gebeurd. Ik wilde vooral dat alles weer normaal werd."
Na het afronden van het traject besloot ze om haar leven direct weer op te pakken. "Ik was zó gefocust op terugkeren naar mijn werk, dat ik niet zag wat het me eigenlijk kostte. Als ik een werkdag had gehad, was mijn energie op. Zelfs koken lukte me niet meer. Alles draaide om werken en herstellen van het werken."
Langzaam begon Stephanie te beseffen dat haar leven uit balans was geraakt. Daarom startte ze begin 2025 een tweede revalidatietraject. "De eerste keer draaide alles om werk. De tweede keer kwam ik echt voor mezelf. Ik ontdekte dat een betekenisvol leven voor mij niet alleen draait om werken, maar ook om energie overhouden voor vrienden, familie, hobby's en de dingen die mij gelukkig maken."
Re-integratie buiten het werk
Eén van die dingen was muziek maken in de harmonie, een hobby die altijd een belangrijke plek in haar leven had gehad. "Ik wilde heel graag terug, maar ik was ook bang. Bang dat het niet meer zou lukken zoals vroeger of dat ik teleurgesteld zou raken in mezelf." Lange tijd hield die onzekerheid haar tegen. Maar stap voor stap besloot Stephanie het toch te proberen. Die stap liet haar zien dat re-integratie in haar geval niet alleen over werk ging, maar juist ook over het opnieuw durven meedoen in het dagelijks leven buiten haar baan.
Uiteindelijk bleek werk niet meer haalbaar. Dat was een moeilijk en ingrijpend besef, maar het gaf Stephanie ook de ruimte om haar leven opnieuw vorm te geven, met meer aandacht voor balans, energie en de dingen die haar gelukkig maken.
